هدف پژوهش حاضر، تعیین اثرات انتقال متقاطع تمرینات قدرتی یک طرفه بر سازگاری عصبی- عضلانی فلکسورهای آرنج بود. آزمودنی های این پژوهش را 24 داوطلب مرد سالم (سن: 1.83±20.63 سال، قد: 4.05±173.88 سانتیمتر، وزن: 7.64±72.04 کیلوگرم) بدون سابقه آسیب د رمفاصل و عضلات شانه و دست تشکیل می دادند که به صورت تصادفی به دو گروه کنترل (12 نفر) و تجربی (12 نفر) تقسیم شدند. آزمودنی های گروه تجربی تمرین قدرتی ایزوتونیک را روی فلکسورهای آرنج دست غیر برتر 3 بار در هفته به مدت 10 هفته انجام دادند. داده های الکترومیوگرافی سطحی شامل انتگرال الکترومیوگرافی از عضلات موافق (دوسر بازویی) و مخالف (سه سر بازویی) در حالت حداکثر انقباض ارادی فلکشن آرنج، محیط بازو و حداکثر انقباض ارادی مربوط به فلکسورهای آرنج برای هر دو عضو برتر و غیر برتر در پیش آزمون و پس آزمون مورد اندازه گیری قرار گرفت. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش آماری t مستقل و وابسته استفاده شد. نتایج نشان داد که افزایش معناداری (P<0.05) در انتگرال الکترومیوگرافی عضله دو سر بازویی و حداکثر انقباض ارادی فلکسورهای آرنج و در مقابل کاهش معناداری در انتگرال الکترومیوگرافی عضله سه سر بازویی به دنبال 10 هفته تمرین در هر دو تمرین کرده و تمرین نکرده در گروه تجربی وجود داشت؛ در حالی که این تفاوت در گروه کنترل مشاهده نشد. همچنین افزایش معناداری (P<0.05) در هایپرتروفی عضو غیر برتر گروه تجربی مشاهده شد. این در حالی است که تغییرات در عضو برتر گروه تجربی و هر دو عضو گروه کنترل معنادار نبود.نتایج کلی این پژوهش نشان می دهد که تمرینات قدرتی یک طرفه باعث افزایش سازگاری های عصبی و همچنین قدرت ایزومتریکی فلکسورهای آرنج نه فقط در عضو تمرین کرده بلکه در عضو تمرین نکرده طرف مقابل نیز می شود و قدرت کسب شده در عضو تمرین نکرده ناشی از تغییر در مورفولوژی عضله نمی باشد. در نتیجه مکانیسم هایی که بر اساس آن ها انتقال متقاطع صورت می گیرد، ممکن است به واسطه عوامل عصبی مرکزی توضیح داده شود.

در این مطالعه سعی شده به کمک اندازه گیری تجربی، انتقال حرارت جابجایی از نوع جدیدی از آرایه پره های سوراخ دار بررسی شود. با توجه به نتایج این تحقیق، اطلاعات کاربردی در مورد ویژگی های حرارتی این نوع پره ها استخراج شده و بر اساس این اطلاعات می توان به طراحی پره ها با قابلیت انتقال حرارت بالا رسید. در این تحقیق اثر سوراخ های متقاطع بر کارایی پره ها برای اولین بار مورد بررسی قرار گرفته است. مقایسه ضریب انتقال حرارت جابجایی این نوع پره ها با پره های بدون سوراخ و پر ه های سوراخ دار با سوراخ های طولی بیانگر آن است که این آرایه از پره ها دارای قابلیت مناسب تری در دفع حرارت نسبت به طراحی های پیشین برای پره های سوراخ دار می باشد. آرایش پره های حاضر دارای ضریب انتقال حرارت جابجایی و کارایی بیشتر به میزان 50% نسبت به آرایش های پیشین است. مقایسه دمای سطح پره ها با تصویر گیری مادون قرمز بیانگر بالاتر بودن دمای سطح پره میانی نسبت به پره های جانبی می باشد. همچنین می توان از نتایج تحقیق حاضر برای اعتبارسنجی حل عددی میدان دما در اطراف پره های سوراخ دار استفاده نمود.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

هدف این پژوهش، فهم دیدگاه کارشناسان در مورد روش های انتقال مفاهیم فرهنگی و اجتماعی از طریق پویانمایی است. دلیل اصلی توجه به این امر، استراتژیک بودن ژانر پویانمایی برای کودکان است؛ ژانری که می تواند به عنوان جزئی از فرآیند رشد کودک و وسیله نهادینه شدن انواع مفاهیم اجتماعی و فرهنگی موردنیاز وی در طول زمان رشد به حساب آید. از این رو مفاهیم منتقله و روش های نهادینه شدن صحیح مفاهیم، برای استفاده از این ابزار در فرایند رشد کودک، اهمیت خواهد داشت. این پژوهش با استفاده از روش کیفی انجام شده و از طریق مصاحبه عمیق با کارشناسان، اطلاعات و داده ها جمع آوری گردیده است. همچنین، از روش مقایسه دائمی برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شده است. به منظور همگرایی مصاحبه ها و نیز نگاه عملی به موضوع، تأکید در مصاحبه ها بر نمونه ای ایرانی از تولیدات مرکز صبا با نام «پهلوانان» بود؛ که به داستان هایی از زندگی پوریای ولی به عنوان یک اسطوره ایرانی می پردازد. نتایج پژوهش نشان می دهد که : «ساخت مفهوم توسط کودک به جای انتقال آن» ، «تقویت بازارهای جانبی (ایجادپیوست فرهنگی) به عنوان تحکیم کننده انتقال مفاهیم»، «تولید پویانماییهای صامت(بدون دیالوگ)»، «الگو پروری»،«توجه انتقال مفاهیم بر اساس مقتضای سنی کودک»، «انتقال مفاهیم در حاشیه به جای متن پیام»،«استفاده از روش یادگیری پنهان»،« اصالت داستان زیبا و متناسب با مفهوم در نوشتن فیلم نامه»، از مهم ترین روش های انتقال مفاهیم فرهنگی و اجتماعی از طریق پویانمایی است.

پیش زمینه: آسیب های رباط متقاطع پشتی حدود 3 تا 23 درصد آسیب های زانو را تشکیل می دهند. در موارد حاد کندگی رباط، توصیه به تثبیت می شود و در موارد مزمن، تثبیت هنوز مورد بحث است. پارگی رباط نیز نیاز به بازسازی دارد. در این مقاله نتایج تثبیت کندگی رباط بررسی گردید.مواد و روش ها: در یک مطالعه توصیفی، از 40 بیمار مرد با میانگین سنی 27.87 سال با کندگی رباط متقاطع پشتی، که تحت عمل تثبیت با پیچ مالئول و واشر با رویکرد پوسترومدیال قرار گرفته بودند، 20 بیمار با میانگین زمان پیگیری 16.02±40 هفته بررسی شدند. 12 بیمار به صورت حاد یا تحت حاد و 8 بیمار پس از 8 هفته از زمان آسیب درمان شدند. ثبات زانو با معاینه بالینی، و میزان رضایت بیماران با انجام کارهای روزانه و یا فعالیت های ورزشی بررسی شدند.یافته ها: در تمامی بیماران، بهبود و پیشرفت وضعیت ثبات زانو در تست کشویی پشتی مشاهده شد. بیمارانی که به صورت حاد یا تحت حاد عمل شدند، در مقایسه با بیمارانی که به صورت مزمن درمان شدند، پیشرفت بهتری داشتند. آسیب منفرد رباط نیز در مقایسه با آسیب ترکیبی زانو با نتیجه بهتری همراه بود. از نظر کارآیی زانو، 8 بیمار هیچ مشکلی نداشتند، 7 بیمار فقط در فعالیت های ورزشی و 5 بیمار در فعالیت های روزانه مقداری محدودیت داشتند.نتیجه گیری: تثبیت کندگی رباط متقاطع پشتی با رویکرد پوسترومدیال و تثبیت با پیچ مالئول و واشر آسان و رضایت بخش است. حتی درمان تاخیری کندگی می تواند مفید باشد. اما هرچه شدت ضایعات بیشتر باشد، میزان ضایعه باقیمانده پس از درمان بیشتر خواهد بود.

کلیه اکتوپیک متقاطع از ناهنجاری های منحصر به فرد سیستم ادراری می باشد که درمطالعات اتوپسی شیوع بیشتری نسبت به مطالعات بالینی دارد. تعداد زیادی از بیماران در طول زندگی بدون علامت هستند و گاه در بررسی های تشخیصی برای سایر بیماری ها، به طور تصادفی، تشخیص داده می شوند و بقیه مبتلایان علایم غیر اختصاصی بروز می دهند. بیمار معرفی شده در این مقاله، دختر 5 ساله ای است که با اپیزود های مشابه درد پهلوی چپ مراجعه کرده است که یافته های تصویربرداری، سونوگرافی و اسکن دی مر کاپتوسوکسینیک اسید تکنتیوم 99، به نفع تشخیص کلیه اکتوپیک متقاطع با اتصال بود.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

با توجه به اهمیت فرایند خنک کردن و گرم کردن یک جسم جامد، تولید انتروپی در جریان محدود در اطراف یک مانع مورد بررسی قرار گرفته است. در این مطالعه، شبیه سازی عددی جریان لایه ای آرام و انتقال حرارت نانو سیال ها با نانو ذرات Al2O3 یا نانو لوله های کربن (CNTs)با شکل های مختلف در نظر گرفته شده است. معادله های ناویر-استوکس و انرژی به صورت عددی در یک سیستم مختصات متناسب با هندسه جسم، با استفاده از روش حجم کنترل حل شده اند. الگوهای جریان و میدان های دما برای مقادیر مختلف غلظت ذرات به طور دقیق بررسی شده اند. علاوه بر این، اثرات شکل و غلظت نانو ذرات بر انتقال حرارت مورد بررسی قرار گرفته است. همچنین، تاثیر نانو سیال ها بر افت فشار و توان پمپ مطالعه شد. از سوی دیگر، کمینه کردن تولید انتروپی به عنوان معیار بهینه سازی در نظر گرفته شده است. نتایج نشان می دهد که در بیشتر موارد، نانو سیال ها انتقال حرارت و همچنین افت فشار را افزایش می دهند. همچنین، شکل نانو ذرات مکانیزم انتقال حرارت در نانو سیال ها مهم است. نانو سیال ها با نانو ذرات استوانه ای CNT نسبت به نانو سیال های که دارای نانو ذرات Al2O3 با شکل کروی هستند، انتقال حرارت را بیشتر افزایش می دهند. برای نانو سیال حاوی CNT با غلظت %5/0 انتقال حرارت خیلی بیشتر از توان پمپاژ افزایش یافته است که این نانو سیال را یک انتخاب اقتصادی می سازد.

لیگامان متقاطع قدامی مفصل زانو ساختمان پیچیده ای است که ساختمان و بیولوژی آن ارتباط مستقیمی باعملکرد آن به عنوان کنترل کننده حرکات مفصل دارد. با توجه به اینکه قطر فیبریلهای کلاژن آن بر اساس روند بلوغ، میزان حرکت و افزایش سطح استرس تغییر می کند و در جراحی ترمیمی آن نقش دارد، به نظر می رسد تعیین قطر و توزیع آنها از اهمیت بسیاری برخوردار باشد. هدف تحقیق حاضر شناخت دقیق ساختمان لیگامان متقاطع قدامی، به وسیله میکروسکوپهای نوری، الکترونی اسکنینگ وانتقال در خرگوش است.سی راس خرگوش نر سالم به وسیله کلروفرم کشته شدند. پس از تشریح مفصل زانو، لیگامانهای متقاطع قدامی از استخوانهای تیبیا و ران جدا شد. سپس این نمونه ها به روشهای میکروسکوپی نوری و الکترونی اسکنینگ و انتقال مطالعه و مورد بررسیهای کمی وتوصیفی قرار گرفتند. مطالعه به روش میکروسکوپی نوری مقاطع عرضی لیگامان نشان داد که کل لیگامان درون یک مجموعه قرار گرفته ومیانگین سطح مقطع آن 13.08±1.93 میلیمتر مربع است. در نمونه های طولی در برخی موارد امتداد دستجات رشته های کلاژن به صورت مستقیم و در موارد دیگر به حالت مواج بود. در تصاویر تهیه شده به وسیله میکروسکوپ الکترونی اسکنینگ مشاهده شد که لیگامان از دستجات (fascicles) رشته های کلاژن مواج در هم بافته ای تشکیل شده است که جهت اصلی آنها به موازات محور طولی لیگامان است. نوع دیگر اجتماع دسته های کلاژن برای بار اول مشاهده شد که عبارتند از: اجتماعی از رشته های کلاژن که شبکه توری مانند سه بعدی را تشکیل داده بودند. در تصاویر مربوطه به میکروسکوپ الکترونی انتقال مشاهده شد که لیگامان اغلب از فیبریلهای با اقطار 13.2 الی 125.7 نانومتر تشکیل شده که به وسیله بافت همبند سست از همدیگر جدا شده اند و میانگین آنها در خرگوشهای مورد بررسی 49.2±20.7 نانومتر بود.